نياز به تولدی دوباره ، پاک شدن از آلودگی ها و اشتباهات گذشته و شروع يک زندگی نو در وجود آيين ايران باستان به صورت اعتقاد به يک نقطه عطف خاص يعنی آفرينش متمرکز شده است. طبيعت پس از گذران دوره ای سرد و بی محصول ، با آغاز بهار زنده شده و در واقع آفريده می شود. انسان نيز بايد به عنوان يکی از آفریده های خداوند سعی کند همراه طبيعت به رستاخيز برسد. ماه فروردين را ماه فروهرها يا فروشی ها می نامند. در اين ماه به دليل رستاخيز ( نو شدن موقت دنيا ) پرده ميان زندگان و مردگان به کنار رفته و ارواح نيک درگذشتگان به ملاقات زندگان می شتابند. رسم معروف قاشق زنی ، نيز از همين اعتقاد سرچشمه می گيرد. ارواح نيک به صورت افرادی که رويشان پوشيده است به پشت در خانه های زنده ها آمده و زنده ها نيز به آنان به رسم يادبود و برکت هديه ای می دهند. و نيز تميز کردن خانه ها و روشن کردن چراغ ها و شمع ها در زمان تحويل سال برای رضايت خاطر و هدايت فرورهاست.

نـوروز، جشن آغاز سال، امروزه در ايـــران و کشورهای ديــگر

«جهان ايــرانی» بــه عنـوان مهمترين جشن ســـال، اهميت

خاصی دارد. هرچنـد کــه در طول تـاريخ ايــران، جشن هـای

مهرگـان، سده، آبـانـگان، يـــلدا، و جشن ها و مراسم ديــگر

ملی، هميشه بـــا شکوه خاصی جشن گـــرفته مـی شدند

و حتــی در بعضی موارد، اهميت آنـــها از نــوروز نيــــز بيشتر

بــوده، امـــا جشن نوروز تنـــها نمونه ايـــن جشن های ملی

است کـــه همواره اهميت خود را حفظ کــرده و در بــــرابــــر

اقداماتی کــــه بـرای محدود کردن آن صورت گرفته، هميشه

ايستـــاده است. خاصيت فــرا مليتی و فــرا دينی نوروز يکی

از دلايــل اصلی ايـــن استقامت و همگانی بــودن آن در بيـن

مردمــان مختلف است. در روز ابتــدای فروردين ، کــه بنــــام

پـــاک و بــرکت دهنده اهـورامزدا ( خدای پــاک ) مزين شده

است ، خورشيد وارد برج حمل شده و جهــان از نــو آفــريده

می شود. ايــرانيــان قديم بــــرای استقبال از سبزی بهـاران

25 روز مـانــده بــه فروردين بــر 12 ستون خشتی يا سنگی

( 12 ستون ، اشاره بـــه اعتقاد کهن قرار گــرفتن جهان بــر

روی 12 ستــون دارد ) سبـــزه می کـــاشتند. ششمين روز

فروردين که بنا به دیدگاه های بسياری از محققان و موبدان زرتشتی ، سال روز تولد زرتشت اسپنتمان است ، به نوروز بزرگ معروف است. آورده اند که در بامداد آن روز به کوه بوشنج شخص خاموشی که دسته ای از گياهان خوشبو در دست دارد ساعتی نمايان است ، سپس پنهان می شود و تا سال ديگر در همين هنگام ديگر نمايان نمی گردد ...

برروی ادامه کلیک کنید...

خانه تکانی از آئين‌های پیش از نوروز است. ده پانزده روز مانده به نوروز (سال نو)خانه تکانی شروع می‌شود. در اين آئين، همه وسايل خانه گردگيری و شستشو می‌شود و پاکيزه می‌گردد. چنان زوايای خانه را می‌‌روبند که اگر تا يک سال ديگر هم آن زوايا از چشم خانم خانه پنهان بماند يا فرصت پاکيزه سازی آنها به دست نيايد، قابل تحمل باشد. وسواس برای اين پاکيزه سازی تا به حدی است که در و ديوار خانه اگر نه هر سال، هر چند سال يکبار نقاشی می‌شود. ما ایرانیان معتقدیم با سال نو خود را نو کنیم چرا که در آئیین ما نو شدن همراه با سال نو ستایش پروردگار یکتاست. پس از خانه تکانی، نوبت سبزه کاشتن می‌شود. مادران حدود يک هفته مانده به نوروز، مقداری گندم و عدس و ماش و شاهی در ظرف‌هايی زيبا می‌‌ريزند و خيس می‌دهند تا آهسته آهسته برويد و برای سفره نوروزی آماده گردد.

يکی از جشن های آتش که در ايران باستان به عنوان پيش درآمد يا پيش باز نوروز وجود داشته و آميزه ای از چند  رسم گوناگون می باشد، جشن سوری بوده است. چهارشنبه سوری يکی از آداب به جای مانده از عهد باستان و ارمغانی برای به جلوه درآوردن نوروز است.  آتش در نزد ايرانيان نماد روشنی ، پاکی ، زندگی ، سازندگی و تندرستی است. چند روز پيش از نوروز مردمانی به نام آتش افروزان که پيام آور اين جشن اهورائی بودند به شهرها و روستاها می رفتند تا مردم را برای اين آئين آماده کنند. آتش افروزان ، زنان و مردانی بسيار هنرمند بودند که با برگزاری نمايش های خيابانی، دست افشانی ها ، سروده ها و آوازهای شورانگيز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان می پرداختند. هدف آنها انتقال نيروی فزاينده و نيک به مردمان برای چيره شدن بر غم و افسردگی بود. آنها که زنان و مردان شادی بخش خوانده می شدند در روزگار ما هنوز نمود  کوچکی از خود را زير نام خواجه پيروز يا حاجی فيروز زنده نگاه داشته اند که البته از هنرمندی زن يا مرد آتش افروز در  دوران  گذشته بسيار دور است.

از هفت روز پيش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پديد آمدن تاريکی شامگاه، آتش افروزان در تمام نقاط شهر و ده آتش می افروختند که آن را تا برآمدن خورشيد روشن نگاه می داشتند. دختران و پسران دور آتش گرد می آمدند و به پايکوبی و سرود خوانی و پرش از روی آتش می پرداختند. اين آتش ، نماد و نشانه نيروی مهر ميترا و نور و دوستی بود. آيين آتش افروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام "چهار شنبه سوری" بر خود گرفته است...

برروی ادامه کلیک کنید...

جشن امردادگان - 7 امرداد

جشن شهريورگان - 3 شهریور

جشن مهرگان - 16 مهر

جشن آبانگان - 10 آبان

جشن آذرگان - 9 آذر

جشن ديگان - 8 - 15 - 23 دی

جشن بهمنگان - 2 بهمن

جشن اسفندگان - 5 اسپند

جشن شب يلدا - بلند ترین شب سال و آیین میترایی

جشن سده - 10 بهمن

چهارشنبه سوری - جشن پیش از نوروز

جشن نوروز -

برروی ادامه کلیک کنید ...